پنجم: شك بين دو و پنج ركعت يا دو و بيشتر از پنج ركعت.
ششم: شك بين سه و شش ركعت يا سه و بيشتر از شش ركعت.
هفتم: شك در ركعتهاى نماز كه نداند چند ركعت خوانده است.
هشتم: شك بين چهار و شش يا چهار و بيشتر از شش ركعت چه پيش از تمام شدن سجده دوم باشد يا بعد از آن، ولى اگر بعد از سجده دوم شك بين چهار و شش ركعت و چهار و بيشتر از شش براى او پيش آيد احتياط مستحب آن است كه بنا را بر چهار بگذارد و نماز را تمام كند و بعد آز دو سجده سهو به جا آورد و نماز را هم دوباره بخواند.
مسأله 1188 - اگر يكى از شكهاى باطل كننده براى انسان پيش آيد نمىتواند نماز را به هم بزند ولى اگر بقدرى فكر كند كه شك پابرجا شود به هم زدن نماز مانعى ندارد.
شكهايى كه نبايد به آنها اعتنا كرد مسأله 1189 - شكهائى كه نبايد به آنها اعتنا كرد از اين قرار است:
اول: شك در چيزى كه محل بجا آوردن آن گذشته است مثل آن كه در ركوع شك كند كه حمد را خوانده يا نه.
دوم: شك بعد از سلام.
سوم: شك بعد از گذشتن وقت نماز.
چهارم: شك كثير الشك يعنى كسى كه زياد شك مىكند، اگر در وقت نماز باشد بايد به شك خود عمل كند و نماز را بخواند و اگر خارج وقت است به شك خود اعتنا نكند.
پنجم: شك امام جماعت در شماره ركعتهاى نماز در صورتى كه مأموم شماره آنها را بداند و همچنين شك مأموم در صورتى كه امام شماره ركعتهاى